خود مطّلع باشد ، و از اهوالى كه در پيش دارد در حذر باشد ، البتّه خنديدن او كم و حزن او بسيار مىباشد ، چنانچه در باب صفات مؤمن وارد شده است كه : خوشحالى او در روى اوست ، و اندوه او در دل اوست . و اين صفت نيز مذموم است كه آدمى پيوسته ترش‌رو باشد ، كه مردم از او متنفّر باشند ، بلكه مؤمن مىبايد گشاده‌رو و متبسّم باشد ، و خوش طبعى و مزاح قدرى از آن مطلوب است ، اما زيادتى در خنده و مزاح هر دو بد و مذموم است . چنانچه به سند معتبر از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله منقول است كه : بسيار مزاح آبرو را مىبرد ، و بسيارى خنده ايمان را محو مىكند ، و بسيارى دروغ بها و حسن را مىبرد « 1 » . و از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : مزاح مكن كه نور تو را مىبرد « 2 » . و در حديث ديگر فرمود : داود به سليمان گفت : اى فرزند زنهار خندهء بسيار مكن كه بسيارى خنده آدمى را در قيامت فقير مىگرداند « 3 » . و در حديث ديگر فرمود : سه چيز است كه باعث غضب خدا مىگردد : خواب كردن بدون بيدارى ، و خنديدن از غير تعجّب ، و با سيرى چيزى خوردن « 4 » . و از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله منقول است كه : عجب دارم از كسى كه يقين به آتش جهنّم دارد و مىخندد . و فرمود : احتراز كنيد از بسيارى خنده كه دل را مىميراند « 5 » .

--> ( 1 ) بحار الانوار 76 / 58 ح 1 . ( 2 ) بحار الانوار 76 / 58 ح 2 . ( 3 ) بحار الانوار 76 / 58 ح 3 . ( 4 ) بحار الانوار 76 / 58 ح 4 . ( 5 ) بحار الانوار 76 / 59 ح 6 .